My heartiest congratulations to my dear coach, Mr. Azim Gheichisaz, who has recently achieved the eight-thousanders club.


زمانی بود که وقتی کسی از ایران عازم یک کوه هفت هزاری می شد چندین وبلاگ خبرش را درج می کردند و پستهای مربوطه، نظراتی دریافت میکردند از جانب همه کسانی که بر خود واجب می دانستند این رویداد ورزشی مهم را تبریک بگویند.
و این زمان بسیار دور نبود؛ همین پنج، شش یا هفت سال پیش!
...
اکنون که بزرگترین موفقیت و افتخار کوهنوردی ایران برای کشورمان به دست آمده، این سکوت سنگین - آگاهانه یا ناآگاهانه - را نه می فهمم و نه و برمی تابم.
وبلاگ من، خواننده زیادی ندارد و شاید تعداد خوانندگان هر پستش به تعداد انگشتان دست هم نرسد. اما می نویسم تا برای همیشه یادم بماند زمانی را که از شنیدن این خبر با تمام وجودم شاد بودم و احساس سربلندی می کردم.
استاد خوبم، آقای عظیم قیچی ساز، این صعود و تمامی دیگر صعودهایتان را و موفقیت بسیار ارزشمندی را که برای خودتان و برای ایران به دست آورده اید بار دیگر به شما تبریک می گویم. قطعا رسیدن به این نقطه، اراده و ایستادگی و انرژی و مهارت و توان بسیاری می طلبد که همه در وجود شما گرد آمده اند. بهای کامل این موفقیت را پرداخته اید. شیرینی اش گوارای کامتان باد!